Data publikacji obowiązującego wzorca: 24.06.1987

Użytkowanie: terier.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 4 - teriery miniaturowe.
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY: Pies długowłosy, o prostej sierści, opadającej po obu bokach tułowia, z przedziałkiem biegnącym od nosa do koniuszka ogona. Sylwetka jest opływowa i zwarta. Dumny i wyprostowany. Ogólnie powinien wydawać się proporcjonalny, silny i energiczny.

ZACHOWANIE/CHARAKTER: Mały terier do towarzystwa, żywy i inteligentny. Pełen animuszu, o zrównoważonym usposobieniu.

GŁOWA: Mózgoczaszka raczej niewielka i płaska, nie powinno być uwypukleń ani krągłości.
Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna.
Kufa nie za długa.
Uzębienie regularne i kompletne, o zgryzie nożycowym, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają siekacze żuchwy przy ścisłym kontakcie, a ich ustawienie jest pionowe. Zęby są dobrze rozstawione, a szczęka i żuchwa są podobnej długości.
Oczy średniej wielkości, ciemne, błyszczące o inteligentnym, żywym wyrazie. Ich ustawienie jest frontalne, piesek patrzy prosto przed siebie. Nie mogą być wyłupiaste. Powieki są ciemno pigmentowane.
Uszy małe, w kształcie litery „V", stojące, nie zanadto rozstawione, pokryte krótką sierścią, o intensywnie płowym zabarwieniu.

SZYJA: Dobrej długości.

TUŁÓW: Tułów zwarty. Grzbiet prosty.
Lędźwie: silne.
Żebra umiarkowanie wysklepione.

OGON: Zwykle kopiowany do średniej długości. Pokrywa go bogata sierść w kolorze błękitnym, ciemniejszym zwłaszcza na końcu, niż reszta tułowia. Noszony trochę wyżej niż linia grzbietu.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie proste, pokryte płowo — złotą sierścią, która jest nieco jaśniejsza na koniuszkach, a ciemniejsza u nasady. To podpalanie nie sięga wyżej niż łokcie.
Łopatki należycie skośne. Kończyny tylne: oglądane od tyłu są zupełnie proste. Pokryte płowo — złotą sierścią, która jest nieco jaśniejsza przy koniuszkach, a ciemniejsza u nasady. Podpalanie nie sięga powyżej kolan.
Stawy kolan owe umiarkowanie kątowane.
Łapy okrągłe. Pazury czarne.

RUCH: Swobodny, o dobrym wykroku. Kończyny przednie i tylne kierują się prosto do przodu. W ruchu górna linia tułowia jest prosta.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos na tułowiu jest średniej długości, zupełnie prosty (nie falowany), błyszczący, w dotyku delikatny i jedwabisty, nie może być wełnisty. Włos na głowie długi, w intensywnie płowo-złotyrn odcieniu, na bokach głowy ciemniejszy, tak jak i u nasady uszu i na kufie, gdzie włos ma być bardzo długi. Podpalanie głowy nie powinno zachodzić na kark. Z płowo-złotą okrywą głowy nie mogą się mieszać żadne włosy ciemne lub szare, tzw. osmolenia.
Umaszczenie: ciemnostalowo-niebieskie, a nie błękitno-srebrzyste, tzw. płaszczyk obejmuje ciało od guza potylicznego po nasadę ogona, nie może być na nim śladów sierści płowej, brązowej lub ciemnej. Na klatce piersiowej sierść jest intensywnie podpalana (płowa), błyszcząca. Ogólnie włosy płowe są ciemniejsze u swej nasady niż w połowie długości, a stają się jeszcze jaśniejsze na koniuszkach.

WAGA: Do 3,1 kg.

WADY: Wszelkie odchylenia od powyższego standardu są traktowane jako wady i oceniane w zależności od stopnia odstępstwa.