Po zastosowaniu w myśliwstwie broni palnej zaszła potrzeba stworzenia typu psa myśliwskiego o znacznie lżejszej budowie i większej rączości. W tym celu psy myśliwskie wymienionej odmiany skrzyżowano z przywiezionymi przez Turków po podbiciu Węgier przez Portę Otomańską psami, które cechowała lekka budowa, czuły nos i jednolite piaskowożółte umaszczenie. (Zdaniem niektórych badaczy użyto przy tym prócz psów tureckich również chartów arabskich sloughi). W ten sposób powstała rasa psa myśliwskiego o pożądanych cechach zarówno eksterierowych, jak i użytkowych oraz o charakterystycznej dla rasy, odziedziczonej po psach tureckich maści koloru żółtego. Rasę nazwano magyar vizsla, co w tłumaczeniu na polski znaczy tropowiec węgierski. Nazwą bowiem vizsla określano psa tropiącego. Stąd też w polskim nazewnictwie kynologicznym przyjęto dla psów legawych ogólną nazwę wyżeł.

Na skutek sprowadzenia na Węgry na początku ubiegłego wieku pointerów, a później również wyżłów niemieckich, hodowla rodzimej rasy wyżła znacznie podupadła, i dopiero po l wojnie światowej, w 1920 r. myśliwi węgierscy podjęli starania o wznowienie i rozwój hodowli rasy magyar vizsla. Za materiał hodowlany posłużyły pozostałe po wojnie stosunkowo nieliczne psy tej rasy oraz krzyżowane z nimi wyżły innych ras, przede wszystkim pointery. Stworzona w ten sposób rasa odznaczała się już w końcu lat trzydziestych, jednolitym, całkowicie wyrównanym typem wyżła o charakterystycznych cechach pierwotnej rasy wyżła węgierskiego, m.in. jednolitą żółtą maścią.

W latach trzydziestych skrzyżowano tego wyżła z wyżłem niemieckim szorstkowłosym i stworzono drugą rasę, magyar drótszóru vizsla, o owłosieniu szorstkim. Obie te rasy, różniące się tylko szatą włosową, cechują: lekka sucha budowa, sylwetka formatu prostokątnego (o nieco dłuższej podstawie prostokąta niż jego wysokość), sucha, średniej szerokości głowa o dość długiej kufie i wiszących, średniej długości uszach, głęboka klatka piersiowa i zgrabnie podkasany brzuch, długie nogi, poziomo trzymany zwężający się ku końcowi, jak u pointera, ogon, zazwyczaj skracany o 1/4 lub o 1/3 długości oraz najbardziej charakterystyczna cecha rasowa — jednolita maść koloru żółtego.

Charakterystycznymi cechami psychicznymi są: łagodne, spokojne usposobienie, przyjazny stosunek do ludzi, znaczna pojętność i posłuszeństwo oraz przywiązanie do opiekuna. Jeśli chodzi o właściwości użytkowe, te psy odznaczają się pasją łowiecką, szybkością chodów, wytrzymałością, - bardzo czułym górnym wiatrem, piękną twardą stójką, skłonnością do wody i pływania, posługiwaniem się dolnym wiatrem przy tropieniu postrzałków zwierzyny grubej, chętnym aportowaniem strzelonej lub postrzelonej zwierzyny drobnej oraz ciętością w stosunku do drapieżników. Obie te rasy są zatem wyżłami o wszechstronnej użytkowości. Jednakże, mimo bezsprzecznych zalet użytkowych i estetycznego wyglądu, nie są na razie w Polsce rasami popularnymi.