Użytkowanie: terier.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 2 - teriery małe
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY: Mocny pies o krótkich kończynach, raczej długi w stosunku do swej wysokości, obdarzony typowym dla teriera charakterem: aktywny, pełen temperamentu. Jego sierść jest twarda, nie trymowana, wokół szyi tworzy wyraźną kryzę, która sięga mostka, długa, mocna głowa dodaje mu wyrazu bezpretensjonalnego śmiałka.

USPOSOBIENIE/CHARAKTER: Terier australijski jest z urodzenia psem użytkowym, lecz jego przywiązanie do właścicieli i wesołe usposobienie sprawiają, że jest doskonałym kompanem.

GŁOWA: Z charakterystyczną, miekkowłosą grzywką.
Mózgoczaszka długa o płaskim czole, średniej szerokości, wypełniona między oczami. Stop niewielki, jednak widoczny.
Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna, średniej wielkości, obejmująca dość daleko grzbiet kufy.
Kufa mocna, takiej samej długości co mózgoczaszka. Nie może być zapadnięć pod oczami. Długa i silna szczęka oraz żuchwa gwarantują niezawodny chwyt.
Wargi cienkie, przylegające, czarne.
Uzębienie: szczęka i żuchwa są mocne, zapewniają pewne zwarcie, zęby silne, równomiernie rozmieszczone, siekacze szczęki przykrywają ściśle siekacze żuchwy, co tworzy zgryz nożycowy.
Oczy powinny być owalne i małe, o przeszywającym spojrzeniu, ciemnobrązowe, dobrze rozstawione i nie wyłupiaste.
Uszy małe, szpiczaste, stojące, dobrze noszone, miernie rozstawione, nią ma na nich długiej sierści. Ruchliwe i czujnie nastawione. Nic dotyczy to szczeniąt do szóstego miesiąca życia.

SZYJA: Dobrej długości, mocna, lekko łukowata, harmonijnie powiązana ze skośnie ułożonymi łopatkami.

TUŁÓW: Mocny, długi w stosunku do wysokości psa w kłębie. Grzbiet: linia górna prosta. Lędźwie mocne. Klatka piersiowa średniej głębokości i szerokości, żebra są dobrze wysklepione. Przedpiersie jest wyraźnie zaznaczone, mostek położony stosunkowo nisko.

OGON: Przycinany. Osadzony i noszony wysoko, ale nie nad grzbietem.

KOŃCZYNY: Kończyny przednie proste i widzaine z przodu równolegle ustawione, kość mocna. Porasta je sierść tworząca pióro od łokcia po nadgarstek.
Śródręcza mocne, nie powinny być skośnie ustawione.
Kończyny tylne szerokie, średniej długości. Gdy patrzymy na nie od tyłu powinny być względem siebie równoległe, od stawów skokowych po łapy. Nie mogą być ustawione ani szeroko, ani wąsko.
Uda silne i muskularne.
Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Stawy skokowe nisko położone, o dobrych kątach.
Łapy małe, okrągłe, zwarte o mocnych opuszkach, palce zebrane, średnio wysklepione. Łapy nie kierują się ani na zewnątrz, ani do wewnątrz, pazury mocne, czarne lub ciemne.

RUCH: Równoległy, elastyczny i energiczny. Kończyny oglądane od przodu są równoległe w akcji, łopatki, łokcie i nadgarstki nie są luźne. Kończyny tylne swobodnie pracują w kolanach i stawach skokowych, ich wyrzut jest energiczny i wydajny. Oglądane od tyłu, od stawów skokowych do ziemi, są równoległe wobec siebie, w ruchu ani wąsko, ani szeroko rozstawione.

OKRYWA WŁOSOWA: Włos na korpusie dwoistego rodzaju: szorstka, prosta i gęsta okrywa o długości ok. 6 cm i krótki, miękki w gatunku podszerstek. Na kufie, dolnej części kończyn i łapach włos nie jest długi.
Umaszczenie:
a) błękitne, błękitno - stalowo - srebrne lub błękitno - ciemnoszare z intensywnym podpalaniem (nie piaskowym) występującym na kufie, uszach, spodniej części tułowia, dolnych partiach kończyn, łapach, wokół odbytu (nie dotyczy to szczeniąt). Im bardziej czyste i wyraźniejsze kolory, a podpalanie odgraniczone, tym lepiej. Osmolenia uważa się za wadę. Grzywka jest błękitna lub o ton jaśniejsza od koloru włosa na głowie.
b) Umaszczenie jasnopiaskowe lub czerwone dopuszcza się, jeśli grzywka jest o ton jaśniejsza. Wszelkie osmolenia lub włosy ciemnocieniowane traktuje się jako wadę.
c) przy każdej maści białe znaczenia na piersi i łapach są wadliwe.

WZROST i WAGA: Wysokość w kłębie: za najbardziej odpowiednią przyjmuje się ok. 25 cm. Suki są mniejsze. Waga: najlepsza waga dla samca to ok. 6, 5 kg. Suki są lżejsze.

WADY: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca uważa się za wady, których ocena zależy od stopnia odchylenia.