Użytkowanie: Pszeniczny terier był trzymany przez drobnych rolników do pomocy w obejściu i likwidowania szkodników. Długi czas brano go na polowanie na borsuki i wydry.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery sekcja l - teriery duże i średnie.
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Historia miękkowłosego irlandzkiego teriera okryta jest tajemnicą, tak jak i innych pokrewnych mu terierów. Prawdopodobnie jest on najstarszy ze wszystkich czterech ras terierów Irlandii. Przynajmniej 200 lat temu dawni autorzy wspominali o "psie miękkowłosym". Pokrewieństwo nowoczesnego teriera irlandzkiego z wheaten, choć mało udokumentowane, wydaje się zamierzonym rezultatem działań eksperymentujących hodowców. Skromnego wyglądu wheaten miał więc różnorodnych przodków i mimo swej długiej historii nie został aż do roku 1930 oficjalnie uznany przez Irlandzki Kennel Club jako rasa. Od tego czasu regularnie zyskiwał na popularności, jest rozpowszechniony w Anglii i Stanach Zjednoczonych, znany także w innych krajach.

WYGLĄD OGÓLNY: Pełen wigoru robi wrażenie silnego, twardego, dobrze zbudowanego, o krótkich lędźwiach, ani wysokonożny, ani niskonożny.

CHARAKTER: Nieustraszony, żywy, o miłym usposobieniu, bardzo serdeczny i wierny właścicielowi, inteligentny. Jest to niezawodny przyjaciel, doskonały obrońca, nie jest agresywny.

GŁOWA: Mocna, ale nie toporna, długa, pasująca do ciała. Jej umaszczenie jest takie, jak tułowia. Mózgoczaszka o płaskim czole, gładka między uszami (bez zmarszczek), nie za szeroka.
Przełom czołowo-nosowy zaznaczony. Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna i dobrze rozwinięta (duża).
Kufa nie powinna być dłuższa od mózgoczaszki. Uzębienie: szczęka i żuchwa są mocne i o zdecydowanym zarysie. Zęby mocne, regularne, zwarte nożycowo lub cęgowo. Przodozgryz lub tyłozgryz nie są tolerowane. Policzki nie są uwypuklone.
Oczy ciemne, ciemnoorzechowe, nie za duże i nie wyłupiaste, dobrze osadzone w oczodołach.
Uszy małe do średniej wielkości, noszone do przodu, załamane na równej linii z wierzchem głowy. Ciemniejszy włos u nasady ucha aprobuje się. Często kontrastuje on z jaśniejszą sierścią na wierzchu ucha. Ucho lekkie lub załamane na kształt płatka róży jest wadliwe.

SZYJA: Mocna, średniej długości, podgardle nie może być luźne.

TUŁÓW: Zwarty i niezbyt długi.

Grzbiet: górna linia prosta. Lędźwie krótkie i mocne.
Klatka piersiowa głęboka, o dobrze wysklepionych żebrach.

OGON: Dobrze osadzony, niezbyt gruby, noszony radośnie. Jest kopiowany za szóstym kręgiem tak, by pasował do sylwetki psa. Skraca się około 1/3 całości ogona.

KOŃCZYNY: Kończyny przednie widziane z każdej strony są idealnie proste. Kościec i mięśnie mocne.
Łopatki delikatnie modelowane, skośnie ustawione, umięśnione.
Kończyny tylne dobrze rozwinięte o mocnej muskulaturze.
Uda silne i muskularne.
Stawy kolanowe dobrze katowane.
Stawy skokowe nisko położone, nie są skierowane do wewnątrz ani na zewnątrz. Wilcze pazury należy obciąć.
Łapy małe, palce nie mogą być rozwarte. Najlepiej gdy pazury są czarne, ale dopuszcza się inny kolor.

RUCH: Kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle, łokcie przylegają do ciała. Gdy oglądamy psa z boku jego chody są lekkie, swobodne i harmonijne.

OKRYWA WŁOSOWA: W dotyku miękka i jedwabista, a nie twarda. Nie dotyczy to młodych psów. Trymowanie (korygowanie) szaty jest dozwolone.
Pies strzyżony: włos jest skrócony na tułowiu, szyi, przedpiersiu i rnózgoczaszce. Na szczęce, żuchwie i poniżej oczu zostawia się dłuższą sierść. Ozdobą są wąsy i broda. Opadający bogaty włos na nogach. Tułów jest strzyżony tak, by dodać elegancji sylwetce psa. Ogon krótko strzyżony, a jego koniuszek zgrabnie uformowany.
Pies niestrzyżony: najdłuższa sierść nie powinna przekraczać 12, 7 cm. Jest ona obfita, miękka i falista lub w formie luźnych loków. Uwaga: obfitość nigdy nie może być interpretowana jako długość. W żadnym wypadku sierść nie może być odstająca, puszysta jak u pudla czy bobtaila. Psy prezentowane w takim włosie będą nisko oceniane, gdyż ich wygląd jest nietypowy dla rasy. Na rozwój sierści szczeniaka trzeba zwrócić szczególną uwagę. Rzadko rodzą się one z sierścią, jakiej wymaga się u osobników dorosłych, dlatego nie osądzajmy zbyt wcześnie jej jakości. Szczenięta przechodzą przez kolejne stadia, zanim kolor i gatunek sierści osiągną dojrzałość, co następuje u zwierząt które mają 18 miesięcy do 2, 5 roku.
Szczenięta rodzą się w pewnych typach. Są rudawe, szarawe, a czasem czysto pszeniczne, jasne. Maska jest zwykle czarna. Czasami mają pręgę czarnej sierści biegnącą środkiem grzbietu lub włosy na tułowiu o czarnych koniuszkach. Wraz ze zmianą sierści takie znaczenia zanikają. Czarne naloty w żadnym wieku nie są tolerowane, za wyjątkiem kufy, która stopniowo rozjaśnia się i uszu, o których była mowa w punkcie "uszy".

Umaszczenie: wszelkie odcienie barwy pszenicznej - od jasnych po rudo złote.

WZROST i WAGA: Wysokość w kłębie: Waga: psy 46 - 48 cm. Suki trochę mniejsze, od 15, 75 do 18 kg. Suki lżejsze.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wzorca uważa się za wady, których ocena zależy od stopnia odchylenia:
- trufla nosowa w innym kolorze niż czarny,
- Przodozgryz bądź tyłozgryz,
- u osobników dorosłych szata inna niż jasnopszeniczna,
- bojaźliwość lub agresja.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: - żółte oczy,
- sierść matowa, gruba, wełnista, bawełniana,
- Umaszczenie białe lub czekoladowe.