Użytkowanie: pies myśliwski.

Klasyfikacja FCI: grupa 5 - szpice i psy ras pierwotnych.
sekcja 2 nordyckie psy myśliwskie. Rasa poddawana próbom pracy.

Wrażenie ogólne: Mały, kwadratowy, krępy szpic, o suchym i silnym umięśnieniu. Pies bardzo dobrze zbudowany, nadzwyczaj zręczny, z wysoko noszoną głową, o nieustraszonym charakterze. Związane z płcią różnice w budowie ciała dobrze zaznaczone. Idealny pies odpowiada typowemu, małemu szpicowi, czujnemu i uważnemu, o harmonijnej budowie i dobrym charakterze.

Zachowanie/charakter: Jako pies myśliwski norrbottenspets musi być uważny i zawadiacki, będąc zarazem żywym, aktywnym, przyjacielskim i pewnym siebie psem. Nigdy nie jest nerwowy, płochliwy lub agresywny.

Głowa: Sucha, silna, dobrze ukształtowana, widziana zarówno z góry jak i z dołu - klinowata.

Mózgoczaszka: Czaszka średnio szeroka, raczej płaska. Czoło lekko Uwypuklone. Wyraźne łuki brwiowe.
Stop dobrze, ale średnio zaznaczony.

Trzewioczaszka: Nos czarny. Kufa średniej długości, ostro spiczasta. Długość kufy odpowiada połowie długości głowy lub jest nieco mniejsza.
Grzbiet nosa prosty. Wargi cienkie, suche, ciasno przylegające.
Zgryz nożycowy z dobrze wykształconymi zębami.
Oczy średniej wielkości, migdałowate i ustawione ukośnie; kolor oczu ciemnobrązowy, błyszczący. Wyraz oczu spokojny i energiczny.
Uszy osadzone wysoko, wielkości trochę ponad przeciętną, sztywno stojące. Czubki lekko zaokrąglone.

Szyja: Średniej długości, sucha, muskularna, lekko wysklepiona, noszona wysoko.

Tułów: Głębokość tułowia (odległość między najwyższym punktem kłębu a najniższym punktem klatki piersiowej) odpowiada niemal połowie ogólnej wysokości w kłębie. Grzbiet krótki, silny, muskularny i sprężysty. Linia grzbietu widziana z boku lekko opada od kłębu, przechodzi od razu w prostą. Lędźwie krótkie i szerokie.
Zad średniej długości i szerokości, lekko opadający, dobrze umięśniony. Klatka piersiowa średnio głęboka i długa, z dobrze wykształconymi tylnymi żebrami. Widziana od przodu jest owalna z dobrze rozwiniętym przedpiersiem. Przód normalnej szerokości. Oglądany z boku najgłębszy punkt klatki piersiowej ledwo sięga poniżej łokci i łagodnie przechodzi w linię brzucha. Brzuch średnio podciągnięty.

Ogon: Stosunkowo wysoko osadzony, noszony dość wysokim hakiem, luźno zwinięty, czubek ogona dotyka boku uda. Długością nie sięga poza staw skokowy. Wyklucza się ogon skrócony.

Kończyny:
Kończyny przednie: Łopatka długa i szeroka, dobrze wykształcona i muskularna. Przylega ciasno do klatki piersiowej i jest odpowiednio ukośnie ustawiona.
Ramię długością równe łopatce, silne, przylegające dobrze do klatki piersiowej, umożliwia jednak swobodny ruch; z łopatką tworzy wyraźny kąt. Łokcie skierowane do tyłu.
Przedramię proste, o mocnym kośćcu i suchej, ale elastycznej muskulaturze. Staw nadgarstkowy i śródręcze widziane od przodu silne, tworzą z przedramieniem linię prostą. Śródręcze widziane z boku wydaje się lekko ukośnie ustawione.

Stopy przednie małe, mocne, skierowane prosto do przodu, dobrze wysklepione, ze zwartymi palcami. Opuszki palcowe dobrze wykształcone i odporne.

Kończyny tylne widziane od tyłu ustawione równolegle.
Udo o dobrej, proporcjonalnej długości tworzy z miednicą kąt prosty. Silnie umięśnione.

Kolano: staw silny. Podudzie tworzy wyraźny kąt z udem. Staw skokowy silny. Śródstopie suche, elastyczne, raczej długie. Stopy tylne jak stopy przednie. Skierowane do przodu.

Chód: Ruch norrbottenspetsa tak w galopie, jak i w kłusie jest płynny, regularny, z silnym odbiciem z tylnej nogi i dalekim wykrokiem, przy czym linia grzbietu pozostaje stabilna. Tylne kończyny muszą być równoległe.

Okrywa włosowa: Włos twardy, krótki, prosty i raczej ciasno przylegający z delikatnym i gęstym podszerstkiem. Grzbiet nosa, czaszka, uszy, przód kończyn są krótko owłosione; na szyi, z tyłu uda i na spodniej stronie ogona włos jest dłuższy.
Umaszczenie: dopuszczalne są wszystkie barwy. Ideałem jest umaszczenie białe z żółtymi lub czerwono-brązowymi znamionami.

Wielkość: Idealna wysokość w kłębie: dla psów 45 cm, dla suk 42 cm.

Błędy: Każde odchylenie od wyżej wymienionych punktów musi być uznane za błąd, którego ocena ma być proporcjonalna do stopnia odchylenia.